พระเจ้าทรงสร้างโลก

ในปฐมกาล มีแต่ความมืดและน้ำลึก แล้วพระเจ้าตรัสว่า “จงเกิดความสว่าง” — แล้วความสว่างก็เกิดขึ้น! พระเจ้าทรงเห็นว่าความสว่างนั้นดี นั่นคือวันแรกสุดของโลก

วันแล้ววันเล่า พระเจ้าทรงสร้างต่อไป พระองค์ทรงสร้างท้องฟ้า ทรงรวบรวมน้ำให้เป็นทะเล เพื่อให้แผ่นดินแห้งปรากฏขึ้น ทรงสร้างหญ้า พืชที่มีเมล็ด และต้นไม้ที่เต็มไปด้วยผล และพระเจ้าทรงเห็นว่าดี

พระเจ้าทรงสร้างดวงอาทิตย์ให้ส่องแสงเวลากลางวัน และดวงจันทร์ให้ส่องแสงเวลากลางคืน ทั้งทรงสร้างดวงดาวด้วย พระองค์ทรงให้ทะเลเต็มไปด้วยปลาและวาฬตัวมหึมา ให้ท้องฟ้าเต็มไปด้วยนก ทรงสร้างสัตว์ทุกชนิด — ตัวใหญ่ ตัวเล็ก และตัวที่เลื้อยคลาน ทุกอย่างล้วนดี

แล้วพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ พระองค์ทรงปั้นชายคนหนึ่งขึ้นจากผงคลีดิน และทรงระบายลมหายใจแห่งชีวิตเข้าไปในตัวเขา ชายคนนั้นชื่ออาดัม พระเจ้าทรงปลูกสวนไว้ในที่แห่งหนึ่งชื่อเอเดน เต็มไปด้วยต้นไม้ที่มีผลกินได้ และทรงมอบสวนนั้นให้อาดัมดูแล พระเจ้าทรงนำสัตว์ทั้งหลายมาหาอาดัม และอาดัมก็ตั้งชื่อให้สัตว์ทุกตัว

แต่พระเจ้าตรัสว่า “การที่ชายผู้นี้อยู่คนเดียวนั้นไม่ดี” ดังนั้นขณะที่อาดัมหลับสนิท พระเจ้าทรงนำกระดูกซี่โครงของเขาซี่หนึ่งมาสร้างเป็นผู้หญิง แล้วทรงพาเธอมาหาเขา อาดัมดีใจมาก ตอนนี้มีสองคนช่วยกันดูแลสวนแล้ว

พระเจ้าทอดพระเนตรทุกสิ่งที่ทรงสร้างมา และทุกสิ่งนั้นดียิ่งนัก ในวันที่เจ็ดพระเจ้าทรงหยุดพักจากงานทั้งสิ้นของพระองค์ ทรงอวยพรวันที่เจ็ด และทรงตั้งให้เป็นวันพักผ่อนวันพิเศษ