Si Noe at ang Malaking Baha

Matagal na panahon matapos likhain ng Diyos ang mundo, naging malupit ang mga tao sa lahat ng dako, at labis itong nagpalungkot sa puso ng Diyos. Ngunit may isang lalaking naiiba. Ang pangalan niya ay Noe, at si Noe ay lumakad na kasama ng Diyos.

Sinabi ng Diyos kay Noe, "Gumawa ka ng isang arka" — isang napakalaking barko na may mga silid sa loob, isang bintana, at isang pinto sa gilid. May darating na baha, sabi ng Diyos. "Ngunit papasok ka sa arka — ikaw, ang iyong asawa, ang iyong mga anak na lalaki at ang kanilang mga asawa. Magdala ka ng tig-dadalawa sa bawat uri ng hayop, at pagkain para sa lahat." Ginawa ni Noe ang lahat ayon sa iniutos ng Diyos.

Pumasok si Noe at ang kanyang pamilya. Pumasok ang mga hayop, dala-dalawa. Pagkatapos, isinara ng Panginoon ang pinto. Umulan nang apatnapung araw at apatnapung gabi, hanggang sa matakpan ng tubig maging ang mga bundok. Malungkot na panahon iyon — nawala ang lahat ng naiwan sa labas. Ngunit sa loob ng arka, ligtas ang lahat.

Inalala ng Diyos si Noe at ang bawat hayop na kasama niya. Nagpadala Siya ng hangin, at dahan-dahang humupa ang tubig, at sumadsad ang arka sa mga bundok ng Ararat. Nagpalipad si Noe ng isang kalapati, at bumalik ito na may sariwang dahon ng olibo sa tuka. Muling tumutubo ang mga halaman!

Sa wakas, natuyo na ang lupa, at sinabi ng Diyos, "Lumabas na kayo sa arka." Lumabas ang pamilya ni Noe, at lumabas ang lahat ng hayop. Pagkatapos, nagtayo si Noe ng isang altar at sumamba sa Panginoon.

Nangako ang Diyos kay Noe at sa bawat nilalang na may buhay: hindi na kailanman tatakpan ng baha ang buong mundo. At inilagay ng Diyos ang Kanyang bahaghari sa mga ulap bilang tanda ng pangakong iyon. "Kapag nasa ulap ang bahaghari," sabi ng Diyos, "titingnan Ko ito at maaalala Ko."