ลูกชายที่กลับบ้าน

พระเยซูทรงเล่าเรื่องของพ่อคนหนึ่งที่มีลูกชายสองคน วันหนึ่งลูกคนเล็กพูดว่า “พ่อครับ ขอส่วนแบ่งทรัพย์สมบัติของผมเดี๋ยวนี้เลย” พ่อจึงแบ่งทรัพย์สินของตนให้ลูกทั้งสอง แล้วลูกคนเล็กก็เก็บข้าวของทุกอย่าง ออกเดินทางไปยังเมืองไกล

ที่นั่นเขาผลาญเงินทั้งหมดไปกับการใช้ชีวิตเหลวไหล แล้วเกิดกันดารอาหารครั้งใหญ่ทั่วแผ่นดินนั้น และเขาก็ไม่เหลืออะไรเลย เขาได้งานเลี้ยงหมู เขาหิวเสียจนอยากกินอาหารของหมู แต่ไม่มีใครให้อะไรเขาเลย

ในที่สุดเขาก็ได้สติ เขาคิดว่า “คนงานของพ่อเรามีขนมปังกินเหลือเฟือ แต่เรากลับนั่งหิวแทบตายอยู่ที่นี่! เราจะลุกขึ้นกลับไปหาพ่อ แล้วบอกว่า พ่อครับ ผมทำบาปแล้ว ผมไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไป ขอให้ผมเป็นคนงานรับใช้พ่อก็พอ”

เขาจึงลุกขึ้นเดินทางกลับบ้าน แต่ขณะที่เขายังอยู่แต่ไกล พ่อก็เห็นเขาเสียก่อน ใจของพ่อเต็มเปี่ยมด้วยความรัก พ่อวิ่งไปหาลูกชาย โผเข้ากอดเขาไว้ และจูบเขา

ลูกชายเริ่มพูดว่า “พ่อครับ ผมทำบาปแล้ว ผมไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่อ” แต่พ่อกลับเรียกคนรับใช้มา “ไปเอาเสื้อคลุมตัวที่ดีที่สุดมา! เอาแหวนมาสวมนิ้วให้เขา เอารองเท้ามาสวมเท้าให้เขา! จัดงานเลี้ยงกันเถิด ให้เราชื่นชมยินดีกัน ลูกของเราหายไป แต่บัดนี้พบแล้ว!”

ฝ่ายพี่ชายโกรธและไม่ยอมเข้าบ้าน พ่อจึงออกไปหาเขา และพูดว่า “ลูกเอ๋ย เจ้าอยู่กับพ่อเสมอมา และทุกสิ่งที่พ่อมีก็เป็นของเจ้า แต่เราต้องดีใจกัน เพราะน้องของเจ้าหายไป และบัดนี้พบแล้ว”