ชาวสะมาเรียใจดี

วันหนึ่ง ชายคนหนึ่งซึ่งรู้ธรรมบัญญัติเป็นอย่างดี ลุกขึ้นมาทดสอบพระเยซู เขาถามว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าต้องทำอะไรจึงจะได้ชีวิตนิรันดร์?” พระเยซูตรัสถามกลับว่าธรรมบัญญัติเขียนไว้ว่าอย่างไร ชายคนนั้นตอบว่า “จงรักพระเจ้าของท่านด้วยสุดใจ สุดจิต สุดกำลัง และสุดความคิดของท่าน — และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” พระเยซูตรัสว่า “ท่านตอบถูกแล้ว” แต่ชายคนนั้นถามต่ออีกว่า “แล้วใครเป็นเพื่อนบ้านของข้าพเจ้า?”

พระเยซูจึงทรงเล่าเรื่องหนึ่งให้เขาฟัง ชายคนหนึ่งกำลังเดินทางจากเยรูซาเล็มลงไปยังเยรีโค พวกโจรเข้าทำร้ายเขา ปล้นเอาเสื้อผ้าไป ทุบตีเขาจนบาดเจ็บสาหัส แล้วทิ้งเขาไว้ข้างทาง เกือบจะสิ้นใจ

ปุโรหิตคนหนึ่งเดินลงมาตามถนนสายเดียวกันนั้น เขาเห็นชายที่บาดเจ็บ — แล้วก็เดินเลี่ยงไปอีกฟากหนึ่งของถนน ต่อมาคนเลวี ผู้ช่วยงานในพระวิหาร ก็มาถึงที่นั่น เขามองดูชายคนนั้น — แล้วก็เดินเลี่ยงไปอีกฟากหนึ่งเช่นกัน

แล้วชายชาวสะมาเรียคนหนึ่งก็เดินทางผ่านมา เมื่อเขาเห็นชายที่บาดเจ็บ ใจของเขาก็เต็มไปด้วยความสงสาร เขาเข้าไปหา เทน้ำมันและเหล้าองุ่นลงบนบาดแผล แล้วพันแผลให้ เขายกชายคนนั้นขึ้นบนลาของตนเอง พาไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง และดูแลเขา วันรุ่งขึ้นเขามอบเงินสองเหรียญให้เจ้าของโรงแรม บอกว่า “ช่วยดูแลเขาด้วย ถ้าต้องเสียเงินมากกว่านี้ ข้าพเจ้าจะจ่ายคืนให้เมื่อกลับมาอีกครั้ง”

แล้วพระเยซูตรัสถามว่า “ในสามคนนี้ ท่านคิดว่าคนไหนเป็นเพื่อนบ้านของชายที่ถูกโจรทำร้าย?” ชายคนนั้นตอบว่า “คนที่แสดงความเมตตาต่อเขา” และพระเยซูตรัสว่า “จงไปทำเหมือนอย่างนั้นเถิด”