รูธผู้ซื่อสัตย์

นานมาแล้ว เกิดขาดแคลนอาหารในแผ่นดินอิสราเอล นาโอมีกับครอบครัวจึงย้ายไปอยู่ที่ประเทศโมอับ ที่นั่นสามีของเธอเสียชีวิต ลูกชายสองคนของเธอแต่งงานกับหญิงชาวโมอับ ชื่อโอรปาห์และรูธ แล้วน่าเศร้าเหลือเกิน ลูกชายทั้งสองก็เสียชีวิตไปด้วย นาโอมีจึงเหลือเพียงลำพังกับโอรปาห์และรูธ

นาโอมีได้ข่าวว่าพระเจ้าประทานอาหารแก่ชนชาติของเธออีกครั้ง เธอจึงออกเดินทางกลับบ้าน กลับไปเบธเลเฮม เธอบอกโอรปาห์และรูธว่า “จงกลับไปบ้านแม่ของเจ้าเถิด” ทั้งสองร้องไห้ โอรปาห์จูบลาแล้วเดินกลับไป แต่รูธกอดนาโอมีไว้แน่น

รูธพูดว่า “แม่ไปที่ไหน ฉันจะไปที่นั่น แม่อยู่ที่ไหน ฉันจะอยู่ที่นั่น ชนชาติของแม่จะเป็นชนชาติของฉัน และพระเจ้าของแม่จะเป็นพระเจ้าของฉัน” ดังนั้นทั้งสองจึงเดินทางมาถึงเบธเลเฮมด้วยกัน พอดีกับที่ฤดูเก็บเกี่ยวข้าวบาร์เลย์กำลังเริ่มต้น

รูธออกไปที่ทุ่งนาเพื่อเก็บรวงข้าวที่ตกอยู่ เพื่อเธอกับนาโอมีจะได้มีอาหารกิน ทุ่งนานั้นเป็นของชายใจดีคนหนึ่งชื่อโบอาส เขาเมตตารูธ บอกว่า “จงอยู่ในนาของเราเถิด ดื่มน้ำของเรา และกินขนมปังกับคนงานของเรา” เขาได้ยินมาแล้วว่ารูธดูแลนาโอมีอย่างไร เขาถึงกับสั่งคนงานให้แกล้งทำรวงข้าวหล่นไว้ให้เธอโดยเฉพาะ

โบอาสเป็นญาติในครอบครัวของนาโอมี และในอิสราเอล ญาติสนิทสามารถดูแลหญิงม่ายอย่างนาโอมีและรูธได้ รูธจึงขอให้โบอาสเป็นผู้ช่วยเหลือคนนั้น และโบอาสก็ตอบตกลงด้วยความยินดี เขาแต่งงานกับรูธ

พระเจ้าประทานลูกชายคนหนึ่งชื่อโอเบดแก่รูธและโบอาส นาโอมีอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขน และเพื่อนบ้านของเธอพูดว่า “สาธุการแด่พระเจ้า!” เมื่อโอเบดโตขึ้น เขาได้เป็นปู่ของกษัตริย์ดาวิด