ดาวิดกับโกลิอัท

กองทัพอิสราเอลตั้งอยู่บนเนินเขาลูกหนึ่ง กองทัพฟีลิสเตียอยู่บนอีกลูกหนึ่ง มีหุบเขาคั่นกลาง ทุกเช้าทุกเย็น ทหารร่างยักษ์ชื่อโกลิอัทจะออกมา สวมเกราะทองสัมฤทธิ์หนักอึ้ง ถือหอกใหญ่มหึมา เขาตะโกนว่า “จงเลือกคนหนึ่งออกมาสู้กับข้า!” เขาตะโกนอยู่อย่างนั้นถึงสี่สิบวัน กษัตริย์ซาอูลกับชาวอิสราเอลทั้งหมดกลัวยิ่งนัก

ดาวิดเป็นเด็กเลี้ยงแกะ เป็นน้องคนสุดท้องในพี่น้องแปดคน เจสซีพ่อของเขาส่งเขาไปที่ค่ายทหาร นำขนมปังและเนยแข็งไปให้พี่ ๆ ขณะดาวิดอยู่ที่นั่น เขาได้ยินโกลิอัทตะโกน ดาวิดพูดว่า “คนฟีลิสเตียคนนี้เป็นใครกัน จึงกล้าลบหลู่กองทัพของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่?”

ดาวิดทูลกษัตริย์ซาอูลว่า “ข้าพระองค์จะไปสู้กับเขาเอง” ซาอูลตรัสว่า “เจ้าทำไม่ได้หรอก เจ้ายังเป็นเพียงเด็ก” แต่ดาวิดทูลว่า “ข้าพระองค์เลี้ยงแกะของพ่อ เมื่อสิงโตและหมีมาคาบลูกแกะไป พระเจ้าทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากพวกมัน พระเจ้าจะทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากคนฟีลิสเตียคนนี้ด้วย” ซาอูลจึงตรัสว่า “ไปเถิด ขอพระเจ้าสถิตอยู่กับเจ้า”

ซาอูลให้ดาวิดสวมเกราะของพระองค์เอง แต่ดาวิดไม่คุ้นเคยกับมัน จึงถอดออก เขาถือไม้เท้ากับสายสลิงของเขา และเก็บหินเกลี้ยง ๆ ห้าก้อนจากลำธาร

โกลิอัทเยาะเย้ยดาวิด แต่ดาวิดพูดว่า “ท่านมาหาข้าพเจ้าด้วยดาบและหอก แต่ข้าพเจ้ามาหาท่านในพระนามของพระเจ้า การศึกครั้งนี้เป็นของพระเจ้า!”

ดาวิดวิ่งตรงเข้าหายักษ์ แล้วเหวี่ยงหินออกไปก้อนหนึ่ง หินถูกหน้าผากของโกลิอัท เขาล้มลงสิ้นชีวิต เมื่อพวกฟีลิสเตียเห็นว่ายอดนักรบของตนตายแล้ว ก็พากันวิ่งหนี และคนอิสราเอลก็โห่ร้องไล่ตามพวกเขาไป