Ang Unang Pasko ng Pagkabuhay

Walang ginawang masama si Jesus. Maging si Pilato, ang pinuno, ay nagsabi, "Wala akong makitang kasalanan sa taong ito." Ngunit patuloy na sumisigaw ang mga tao, "Ipako siya sa krus!" At sa wakas, pinagbigyan sila ni Pilato.

Dinala ng mga kawal si Jesus sa isang lugar na tinatawag na Kalbaryo. Doon, ipinako nila siya sa krus upang mamatay, kasama ang dalawang iba pang lalaki sa kanyang tabi. Napakalungkot na araw iyon. Ngunit kahit noon, nanalangin si Jesus, "Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila alam ang kanilang ginagawa."

Bandang tanghali, dumilim ang langit, at nanatiling madilim sa loob ng tatlong oras. Pagkatapos, sumigaw si Jesus, "Ama, sa mga kamay mo ipinagkakatiwala ko ang aking espiritu." At namatay siya. Nakatayo sa malayo ang kanyang mga kaibigan, nagmamasid, at umiiyak ang mga babae.

Isang mabuting lalaking nagngangalang Jose ang nagbaba ng katawan ni Jesus. Binalot niya ito ng telang lino at inihiga sa isang libingang inuka sa bato. Nakita ng mga babae kung saan siya inihiga, at pagkatapos ay nagpahinga sila, sapagkat iyon ay Araw ng Pamamahinga.

Maagang-maaga sa unang araw ng linggo, bumalik ang mga babae na may dalang mababangong pabango. Ngunit naigulong na ang bato! Walang laman ang libingan. Biglang tumayo sa tabi nila ang dalawang lalaking nakasuot ng nagniningning na damit at nagsabi, "Bakit ninyo hinahanap ang buhay sa gitna ng mga patay? Wala siya rito. Siya ay muling nabuhay!"

Naalala ng mga babae ang mga salita ni Jesus at tumakbo sila upang ibalita sa kanyang mga kaibigan. Noong una, hindi makapaniwala ang mga kaibigan. Ngunit pagkatapos, si Jesus mismo ang tumayo sa gitna nila at nagsabi, "Kapayapaan ang sumainyo." Ipinakita niya sa kanila ang kanyang mga kamay at mga paa. Kumain pa siya ng isang pirasong isda na kasama nila. Talagang siya nga — buhay!

Ang kalungkutan ay naging kagalakan. Binasbasan ni Jesus ang kanyang mga kaibigan, at napuno sila ng malaking kagalakan, na nagpupuri sa Diyos.