Nanatiling Tapat si Ruth

Noong unang panahon, walang pagkain sa lupain ng Israel, kaya lumipat si Noemi at ang kanyang pamilya sa bansang Moab. Doon, namatay ang kanyang asawa. Ang dalawa niyang anak na lalaki ay nag-asawa ng mga babaeng taga-Moab, sina Orpa at Ruth. Pagkatapos, nakalulungkot, namatay din ang dalawang anak. Ngayon, naiwang mag-isa si Noemi kasama sina Orpa at Ruth.

Nabalitaan ni Noemi na muling binigyan ng Diyos ng tinapay ang kanyang bayan, kaya naglakbay siya pauwi, patungong Belen. Sinabi niya kina Orpa at Ruth, "Bumalik na kayo sa bahay ng inyong mga ina." Umiyak sila. Hinagkan siya ni Orpa at bumalik. Ngunit si Ruth ay kumapit nang mahigpit.

Sinabi ni Ruth, "Kung saan ka pupunta, pupunta ako. Kung saan ka titigil, titigil ako. Ang iyong bayan ay magiging aking bayan, at ang iyong Diyos ay magiging aking Diyos." Kaya magkasamang dumating ang dalawa sa Belen, nang nagsisimula pa lamang ang anihan ng sebada.

Pumunta si Ruth sa isang bukid upang mamulot ng mga natirang uhay, para may makain sila ni Noemi. Ang bukid ay pag-aari ng isang mabuting lalaking nagngangalang Booz. Naging mabait siya kay Ruth. "Manatili ka sa aking bukid," sabi niya. "Uminom ka ng aking tubig, at kumain ka ng tinapay kasama ng aking mga manggagawa." Narinig niya kung paano inalagaan ni Ruth si Noemi. Inutusan pa niya ang kanyang mga manggagawa na sadyang maghulog ng dagdag na uhay, para lamang sa kanya.

Si Booz ay bahagi ng pamilya ni Noemi, at sa Israel, ang isang malapit na kamag-anak ay maaaring mag-alaga sa mga biyudang tulad nina Noemi at Ruth. Hiniling ni Ruth kay Booz na siya ang maging tagatulong na iyon, at masayang pumayag si Booz. Pinakasalan niya si Ruth.

Binigyan ng Diyos sina Ruth at Booz ng isang sanggol na lalaking pinangalanang Obed. Kinalong siya ni Noemi, at sinabi ng kanyang mga kapitbahay, "Purihin ang Panginoon!" Nang lumaki si Obed, siya ay naging lolo ni Haring David.