Pinatawad ni Jose ang Kanyang mga Kapatid

May labindalawang anak na lalaki si Jacob, at si Jose ang pinakamamahal niya. Binigyan niya si Jose ng isang balabal na maraming kulay. Nainggit ang mga kapatid niya — at nang ikuwento ni Jose ang panaginip niya, na ang kanilang mga bigkis ng trigo ay yumukod sa bigkis niya, lalo pa nila siyang kinamuhian.

Isang araw, malayo sa bahay, sinunggaban ng mga kapatid si Jose, hinubad ang kanyang balabal, at ipinagbili siya sa halagang dalawampung pirasong pilak sa mga mangangalakal na papuntang Egipto. Hinayaan nilang isipin ng kanilang ama na pinatay siya ng mabangis na hayop, at umiyak nang umiyak si Jacob.

Pagkalipas ng mga taon, si Faraon, ang hari ng Egipto, ay nagkaroon ng mga kakaibang panaginip na walang sinumang makapagpaliwanag. Sinabi ni Jose, "Ang Diyos ang magbibigay kay Faraon ng sagot." Ipinakita ng Diyos kay Jose ang kahulugan: pitong taon ng kasaganaan, pagkatapos ay pitong taong walang pagkain. Kaya inilagay ni Faraon si Jose upang mamahala sa buong Egipto, at nag-imbak si Jose ng trigo para sa mga taon ng taggutom.

Nang dumating ang mga taon ng taggutom, naglakbay ang mga kapatid ni Jose patungong Egipto upang bumili ng pagkain. Yumukod sila nang mababa sa harap niya at hindi siya nakilala — ngunit kilala sila ni Jose. Pagkatapos, nagmakaawa ang kapatid niyang si Juda na siya na lamang ang maging alipin kapalit ng bunsong kapatid, upang hindi madurog ang puso ng kanilang ama.

Hindi na napigilan ni Jose ang kanyang mga luha. "Ako si Jose, ang inyong kapatid," sigaw niya, "ang ipinagbili ninyo sa Egipto! Huwag kayong magalit sa inyong sarili. Ipinadala ako ng Diyos dito nang mauna sa inyo, upang magligtas ng maraming buhay." Hinagkan niya ang kanyang mga kapatid at umiyak, at nag-usap-usap sila.

Nagpadala si Jose ng mga karitong puno ng mabubuting bagay upang dalhin ang buong pamilya sa Egipto. Nang marinig ni Jacob ang balita, muling nabuhay ang kanyang puso. "Buhay pa ang anak kong si Jose!" sabi niya. "Pupunta ako at makikita ko siya bago ako mamatay."