Si Jonas at ang Malaking Isda

Nagsalita ang Diyos sa isang lalaking nagngangalang Jonas. Sinabi Niya, "Tumindig ka at pumunta sa malaking lungsod ng Nineve. Gumagawa ng napakasasamang bagay ang mga tao roon. Pumunta ka at balaan mo sila." Ngunit ayaw pumunta ni Jonas. Bumaba siya sa Jope, nakakita ng barkong maglalayag nang malayo patungong Tarsis, at sumakay siya. Sinusubukan niyang tumakas mula sa Diyos.

Sa laot, nagpadala ang Diyos ng malakas na hangin. Napakalakas ng bagyo kaya halos mawasak na ang barko. Natakot ang mga marino. Ngunit si Jonas ay nasa ilalim ng barko, mahimbing na natutulog. Ginising siya ng kapitan. "Paano ka nakakatulog? Bumangon ka at manalangin!"

Sinabi ni Jonas sa mga marino ang totoo. "Ako ay Hebreo. Iginagalang ko ang Panginoon, ang Diyos ng langit, na gumawa ng dagat at ng tuyong lupa. Dahil sa akin ang bagyong ito. Itapon ninyo ako sa dagat, at kakalma ito." Sumagwan nang malakas ang mga marino patungo sa lupa, ngunit hindi nila kaya. Sa wakas, itinapon nila si Jonas sa dagat — at kaagad, kumalma ang dagat.

Ngunit naghanda ang Diyos ng isang malaking isda, at nilunok ng isda si Jonas. Tatlong araw at tatlong gabing nasa loob ng isda si Jonas. Sa dilim, nanalangin si Jonas sa Diyos, at dininig siya ng Diyos. Pagkatapos, nagsalita ang Diyos sa isda, at iniluwa nito si Jonas sa tuyong lupa.

Nagsalita ang Diyos kay Jonas sa ikalawang pagkakataon: "Pumunta ka sa Nineve." Sa pagkakataong ito, pumunta si Jonas. Naglakad siya papasok sa malaking lungsod at sumigaw, "Sa loob ng apatnapung araw, babagsak ang Nineve!" Naniwala ang mga tao sa Diyos. Ang lahat, mula sa hari hanggang sa pinakaaba, ay tumigil sa kanilang masasamang gawa at dumaing sa Diyos. Nakita ng Diyos na nagbago sila, at hindi Niya winasak ang kanilang lungsod.