Isinilang si Jesus

Noong unang panahon, ang pinunong si Cesar Augusto ay gumawa ng utos: lahat ay dapat mabilang, bawat isa sa bayan ng kanyang pamilya. Kaya umalis si Jose sa Nazaret at pumunta sa Belen, ang lungsod ni Haring David, dahil ang pamilya niya ay nagmula kay David. Sumama si Maria, at malapit na malapit na siyang manganak.

Habang nasa Belen sila, dumating ang oras. Isinilang ang sanggol na lalaki ni Maria. Binalot niya ito nang maayos sa mga lampin at inihiga sa isang sabsaban — isang kahong kainan ng mga hayop — dahil wala nang lugar para sa kanila sa bahay-panuluyan.

Nang gabing iyon, may mga pastol sa mga parang sa malapit, nagbabantay ng kanilang mga tupa. Biglang tumayo sa harap nila ang isang anghel ng Panginoon, at ang kaluwalhatian ng Panginoon ay nagliwanag sa buong paligid. Lubha silang natakot. Ngunit sinabi ng anghel, "Huwag kayong matakot. Dala ko sa inyo ang mabuting balita ng malaking kagalakan para sa lahat ng tao. Ngayon, sa lungsod ni David, isinilang ang isang Tagapagligtas. Siya ay si Cristo na Panginoon. Matatagpuan ninyo ang sanggol na nakabalot sa mga lampin, nakahiga sa isang sabsaban."

Pagkatapos, sa isang iglap, napuno ang langit ng mga anghel na nagpupuri sa Diyos: "Luwalhati sa Diyos sa kaitaasan, at sa lupa ay kapayapaan, mabuting kalooban sa mga tao."

Nang bumalik ang mga anghel sa langit, sinabi ng mga pastol, "Pumunta tayo sa Belen at tingnan natin!" Nagmadali sila, at natagpuan sina Maria at Jose, at ang sanggol na nakahiga sa sabsaban. Pagkatapos, ikinuwento nila sa lahat ang sinabi ng anghel, at namangha ang lahat ng nakarinig.

Bumalik ang mga pastol sa kanilang mga tupa, na nagpupuri sa Diyos dahil sa lahat ng kanilang nakita. Iningatan ni Maria ang mga bagay na ito at pinagbulay-bulayan sa kanyang puso. At ang sanggol ay binigyan ng pangalang sinabi ng anghel: Jesus.