Nilikha ng Diyos ang Mundo

Sa simula, wala pang anuman kundi kadiliman at malalim na tubig. Pagkatapos, nagsalita ang Diyos. "Magkaroon ng liwanag," sabi Niya — at nagkaroon ng liwanag! Nakita ng Diyos na maganda ang liwanag. Iyon ang kauna-unahang araw.

Araw-araw, patuloy na lumikha ang Diyos. Ginawa Niya ang langit. Tinipon Niya ang mga tubig upang maging mga dagat, para lumitaw ang tuyong lupa. Ginawa Niya ang damo, ang mga halamang may buto, at ang mga punong hitik sa bunga. At nakita ng Diyos na maganda ito.

Ginawa ng Diyos ang araw upang magliwanag sa umaga at ang buwan upang magliwanag sa gabi, at ginawa rin Niya ang mga bituin. Pinuno Niya ang mga dagat ng mga isda at malalaking balyena, at ang himpapawid ng mga ibon. Ginawa Niya ang bawat uri ng hayop — malalaki, maliliit, at mga gumagapang. Ang lahat ng ito ay maganda.

Pagkatapos, ginawa ng Diyos ang tao. Hinubog Niya ang isang lalaki mula sa alabok ng lupa at hiningahan Niya ito ng hininga ng buhay. Ang pangalan ng lalaki ay Adan. Nagtanim ang Diyos ng isang halamanan sa lugar na tinatawag na Eden, puno ng mga punong masarap ang bunga, at ibinigay Niya kay Adan ang halamanan upang alagaan. Dinala ng Diyos ang mga hayop kay Adan, at binigyan ni Adan ng pangalan ang bawat isa sa kanila.

Ngunit sinabi ng Diyos, "Hindi mabuti na mag-isa ang lalaki." Kaya habang mahimbing na natutulog si Adan, kumuha ang Diyos ng isa sa kanyang mga tadyang at gumawa ng isang babae, at dinala ito sa kanya. Natuwa si Adan. Ngayon ay dalawa na silang mag-aalaga ng halamanan.

Tiningnan ng Diyos ang lahat ng Kanyang ginawa, at ito ay napakaganda. Sa ikapitong araw, nagpahinga ang Diyos mula sa lahat ng Kanyang gawain. Binasbasan Niya ang ikapitong araw at ginawa itong isang natatanging araw ng pamamahinga.