Si David at si Goliat

Nakatayo ang hukbo ng Israel sa isang burol at ang hukbo ng mga Filisteo sa kabilang burol, at may lambak sa pagitan nila. Tuwing umaga at tuwing gabi, lumalabas ang isang higanteng kawal na nagngangalang Goliat, suot ang mabigat na baluting tanso at may dalang napakalaking sibat. "Pumili kayo ng isang lalaking lalaban sa akin!" sigaw niya. Apatnapung araw siyang sumisigaw, at si Haring Saul at ang buong Israel ay lubhang natakot.

Si David ay isang batang pastol, ang bunso sa walong magkakapatid na lalaki. Pinapunta siya ng kanyang amang si Isai sa kampo, may dalang tinapay at keso para sa kanyang mga kapatid. Habang naroon si David, narinig niya ang sigaw ni Goliat. Sinabi ni David, "Sino ba ang Filisteong ito, upang hamunin ang mga hukbo ng buhay na Diyos?"

"Ako ang lalaban sa kanya," sabi ni David kay Haring Saul. Sinabi ni Saul, "Hindi mo kaya. Bata ka pa lamang." Ngunit sinabi ni David, "Nagbabantay ako ng mga tupa ng aking ama. Nang may leon at oso na kumuha ng isang tupa, iniligtas ako ng Panginoon mula sa kanila. Ililigtas din ako ng Panginoon mula sa Filisteong ito." Kaya sinabi ni Saul, "Humayo ka, at samahan ka nawa ng Panginoon."

Isinuot ni Saul kay David ang kanyang sariling baluti, ngunit hindi sanay si David dito, kaya hinubad niya ito. Kinuha niya ang kanyang tungkod, ang kanyang tirador, at limang makinis na bato mula sa batis.

Kinutya ni Goliat si David. Ngunit sinabi ni David, "Lumalapit ka sa akin na may espada at sibat. Lumalapit ako sa iyo sa pangalan ng Panginoon. Ang labanan ay sa Panginoon!"

Tumakbo si David patungo sa higante at ipinukol ang isang bato gamit ang kanyang tirador. Tumama ito sa noo ni Goliat, at bumagsak siyang patay. Nang makita ng mga Filisteo na patay na ang kanilang kampeon, tumakas sila, at sumigaw ang mga lalaki ng Israel at hinabol sila.