Si Daniel at ang mga Leon

Si Daniel ay nakatira sa malayo mula sa kanyang tahanan sa Juda, at naglilingkod siya kay Haring Dario. Napakarunong niya at napakatapat, kaya binalak ng hari na gawin siyang tagapamahala ng buong kaharian.

Nainggit ang ibang mga pinuno, ngunit wala silang makitang kahit isang pagkakamali kay Daniel. Kaya gumawa sila ng bitag. Sinabi nila sa hari, "Gumawa po kayo ng batas: sa loob ng tatlumpung araw, walang sinumang maaaring manalangin sa sinumang diyos o tao maliban sa inyo, O hari — kung hindi, itatapon siya sa yungib ng mga leon." Nilagdaan ni Haring Dario ang batas, at hindi na ito mababago.

Alam ni Daniel ang tungkol sa batas. Ngunit umuwi siya, binuksan ang kanyang mga bintanang nakaharap sa Jerusalem, at nanalangin sa kanyang Diyos tatlong beses sa isang araw, na nagpapasalamat, gaya ng lagi niyang ginagawa.

Nakita siya ng mga lalaking nananalangin at isinumbong siya sa hari. Labis na nalungkot si Dario at buong araw niyang sinubukang iligtas si Daniel, ngunit hindi na mababago ang batas. Itinapon si Daniel sa yungib ng mga leon. Sinabi ng hari, "Ang iyong Diyos na lagi mong pinaglilingkuran — Siya ang magliligtas sa iyo." Isang malaking bato ang inilagay sa ibabaw ng yungib.

Nang gabing iyon, hindi makakain o makatulog ang hari. Maagang-maaga, nagmadali siya sa yungib at tumawag, "Daniel! Nailigtas ka ba ng iyong Diyos mula sa mga leon?" Sumagot si Daniel, "O hari, mabuhay ka magpakailanman! Nagpadala ang aking Diyos ng Kanyang anghel at itinikom ang mga bibig ng mga leon. Hindi nila ako sinaktan."

Labis na natuwa ang hari. Iniahon si Daniel na walang kahit isang sugat, dahil nagtiwala siya sa kanyang Diyos. Ang mga lalaking gumawa ng bitag ang siyang itinapon sa mga leon. Pagkatapos, sumulat si Haring Dario sa buong mundo: "Ang Diyos ni Daniel ang buhay na Diyos. Siya ay sumasagip at nagliligtas."