Yusufu Anawasamehe Ndugu Zake

Yakobo alikuwa na wana kumi na wawili, naye alimpenda Yusufu kuliko wote. Alimpa Yusufu kanzu ya rangi nyingi. Ndugu zake wakamwonea wivu — na Yusufu alipowaambia ndoto yake, kwamba miganda yao ya nafaka iliinamia mganda wake, walimchukia zaidi.

Siku moja, mbali na nyumbani, ndugu zake walimkamata Yusufu, wakamvua kanzu yake, wakamwuza kwa vipande ishirini vya fedha kwa wafanyabiashara waliokuwa wakienda Misri. Wakamwacha baba yao aamini kwamba mnyama mkali amemwua, naye Yakobo akalia na kulia.

Miaka mingi baadaye, Farao, mfalme wa Misri, aliota ndoto za ajabu ambazo hakuna mtu aliyeweza kuzieleza. Yusufu akasema, "Mungu atampa Farao jibu." Mungu akamwonyesha Yusufu maana yake: miaka saba ya shibe, kisha miaka saba isiyo na chakula. Basi Farao akamweka Yusufu juu ya Misri yote, naye Yusufu akahifadhi nafaka kwa ajili ya miaka ya njaa.

Miaka ya njaa ilipofika, ndugu za Yusufu walisafiri kwenda Misri kununua chakula. Wakainama chini mbele yake, wala hawakumtambua — lakini Yusufu aliwatambua. Kisha Yuda ndugu yake akaomba kuchukua nafasi ya ndugu yao mdogo kuwa mtumwa, ili moyo wa baba yao usivunjike.

Yusufu hakuweza kuyazuia machozi yake tena. "Mimi ni Yusufu, ndugu yenu," akalia, "yule mliyemwuza Misri! Msijikasirikie. Mungu alinituma hapa mbele yenu, ili kuokoa maisha ya watu wengi." Akawabusu ndugu zake, akalia, nao wakazungumza pamoja.

Yusufu akatuma magari yaliyojaa vitu vizuri kuileta jamaa yote Misri. Yakobo aliposikia habari hizo, moyo wake ukafufuka tena. "Yusufu mwanangu angali hai!" akasema. "Nitakwenda kumwona kabla sijafa."