Mungu Aumba Ulimwengu

Hapo mwanzo, hapakuwa na kitu ila giza na maji mengi. Kisha Mungu akasema. "Iwe nuru," akasema — na nuru ikawa! Mungu akaona ya kuwa nuru ni njema. Hiyo ilikuwa siku ya kwanza kabisa.

Siku baada ya siku, Mungu aliendelea kuumba. Aliumba anga. Alikusanya maji pamoja yakawa bahari, ili nchi kavu ionekane. Aliumba majani, na mimea yenye mbegu, na miti iliyojaa matunda. Na Mungu akaona ya kuwa ni vyema.

Mungu aliumba jua liangaze mchana na mwezi uangaze usiku, na akaumba nyota pia. Alijaza bahari kwa samaki na nyangumi wakubwa, na anga kwa ndege. Aliumba wanyama wa kila aina — wakubwa, wadogo, na watambaao. Vyote vilikuwa vyema.

Kisha Mungu akaumba watu. Alimfanya mtu kwa mavumbi ya ardhi, akampulizia pumzi ya uhai. Jina la mtu huyo lilikuwa Adamu. Mungu alipanda bustani mahali paitwapo Edeni, iliyojaa miti mizuri ya chakula, akampa Adamu bustani hiyo aitunze. Mungu akawaleta wanyama kwa Adamu, naye Adamu akampa kila mmoja wao jina lake.

Lakini Mungu akasema, "Si vyema mtu huyu awe peke yake." Basi Adamu alipokuwa katika usingizi mzito, Mungu alitwaa ubavu wake mmoja, akamfanya mwanamke, akamleta kwake. Adamu akafurahi. Sasa walikuwa wawili wa kuitunza bustani pamoja.

Mungu akatazama kila kitu alichokiumba, na tazama, kilikuwa chema sana. Siku ya saba Mungu alipumzika kutoka kazi yake yote. Akaibariki siku ya saba, akaifanya kuwa siku maalum ya kupumzika.